Historia róż
Róże hodowano już 5000 lat temu na Sumerze, stąd właśnie rozpowszechniła się w całej Mezopotamii. W tym czasie róże hodowano również w Chinach. Jeśli wierzyć legendom, to około 2300 r.p.n.e. róże rosły w ogrodach Saragona Wielkiego. Jeśli weźmiemy zastosowanie lecznicze róż to już Hipokrates znał dobrze właściwości lecznicze tych pięknych kwiatów. Około 490 r. p.n.e. Znana była róża powtarzająca swoje kwitnienie, co było niespotykane w tamtych czasach. Eksperci i historycy nie są pewni w tym zakresie, ale przypuszczają, że mogła to być róża damasceńska. Już w antycznym Rzymie mieszkańcy byli pasjonatami róż, hodowali je w ogrodach, a także przystrajali ich kwiatami sale bankietowe. Piliniusz Starszy żyjący w latach 23 do 79 w swej książce "Historia naturalis" wymienił 12 gatunków, znanych wówczas róż, hodowanych w okolicach Rzymu i Neapolu. Zapotrzebowanie na róże w Rzymie było tak wielkie, ze lokalna produkcja nie zaspakajała już potrzeb mieszkańców Rzymu. W związku z tym zaczęto sprowadzać je okrętami z Północnej Afryki i Cyrenajki. W historii znany jest przykład przesady co do użycia róż. Podczas uczty Heliogobala, czternastoletni solenizant przypadkowo, zadusił swych gości nadmierną ilością spadających z sufitu płatków róż.